بسم الله الرحمن الرحیم

اللهم صل علی محمد و آل محمد

دوستان سلام

تاکنون چند بار در عمر شریفتان آیۀ بسم الله الرحمن الرحیم را تکرار کرده‌اید؟

حتماً می‌فرمائید: بینهایت بار. خوش به حالتان ، امیدواریم همیشه به برکت این جملۀ نورانی ، زندگی‌تان سرشار از نور علم و یقین و معرفت باشد.

ولی آیا روح و پیام این جمله را با تمام وجودتان درک کرده‌اید؟ البته از هیچکس انتظار نیست که معنی و مفهوم کامل این ذکر جمیل را درک کرده باشد چون روح این جمله روح عالم است و درک روح عالم هستی از قدرت ما خارج است.

خدا رحمان و رحیم است و در آغاز تمام سوره‌های قرآن ، خود را با این دو صفت و اسم جلالۀ (الله) معرفی فرموده است. تمام صفتهای خدا زیبا هستند ولی حقیقتاً چرا این دو صفت بعنوان بارزترین صفات خداوند بکار رفته‌اند؟ ما می‌توانیم به جای بسم الله الرحمن الرحیم صدها جملۀ دیگر بکار ببریم مثلاً بگوئیم : «بسم الله الغفور الودود» و یا « بسم الله الحمید المجید» ولی چرا خود خداوند برای خود این دو صفت را بارها بکار برده است؟

آیا ما روح رحمانیت و رحیمیت را در زندگی خود خود حس کرده‌ایم؟ آیا تاکنون به این نکته اندیشیده‌ایم که عالم هستی به همین دو صفت وصل است و این آیۀ شریفه هستۀ هستی به حساب می‌آید؟

هر ذکر و دعا و کاری بدون بسم الله الرحمن الرحیم ابتر و ناقص است حتی کسانی که «اسم اعظم» می‌دانند آن را بدون بسم الله الرحمن الرحیم و اللهم صل علی محمد و آل محمد بکار نمی‌برند.

نظر شما چیست ؟ شما چگونه این دو ذکر مقدس و مهم را توصیف می‌کنید؟ و چه هدیه‌ای برای عاشقان صلوات و مهمانان این صحفه که خود صاحبخانه‌اند دارید؟

پس ما را از انفاس قدسی و جام ولای عشق خود بهره‌مند فرمائید به برکت صلوات بر محمد و آل محمد اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم و فرجنا بهم.